Monday, April 14, 2014

பிரம்மராஜன் என் கனவில்

நேற்றிரவு பிரம்மராஜன் என் கனவில் வந்தார்.(சத்தியமாய் வந்தது பிரம்மராஜனேதான். எனவே பெயருக்கு வேறு எதுவும் கிளை காரணங்கள் கிடையாது) . சோலையில் நீரோடை ஒன்றின் அருகில் எதிரெதிரே அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தோம். கைகள் நீரோடையை துழாவிக்கொண்டிருந்தன.கால்களை ஒருக்களித்து ஒன்றன்மேல் ஒன்று போட்டு ஒருக்களித்து அமர்ந்திருந்தார். கண்ணாடி அணிந்த மழித்த முகத்தில் புன்னகை., ஜென் மயில் பற்றிய பேச்சு வந்தது. கவிதையைச் சொன்னார்.புரியவில்லை.இப்படிச் சொல்கிறேனே என்று தொடர்ந்தார். கவிதையாகவே சொன்னது கனவு கலைந்ததில் எனக்கும் மறந்துபோனது. கவிதை பேச்சு போலவே இருந்தது. பேச்சு கவிதையாகவே இருந்தது. ஒரு நொடிக்கும் குறைவான நேரத்தில் பறந்து போய்விட்ட ஒரு பறவையை தன் மனைவியுடன் தான் கண்ட அனுபவத்தைச் சொன்னார்.அதுவொரு சிட்டுக்குருவியா அல்லது ஊதா தேன்சிட்டா அல்லது இன்னமும் பெயர் தெரியாத ஒரு பறவையா என்று முடிவுக்கு வரமுடியாத நிலை அது. பறந்துவிட்ட பறவை நெஞ்சுக்குள் பல்வேறு வண்ணங்களிலும், தோற்றங்களிலும் இன்னமும் படபடத்துக்கொண்டேயிருக்கிறது. நான் அதற்கு ஒரு பெயரிட்டேன்.அதுதான் ஜென் மயில் என்றார். என்னருகில் படுத்துக்கொண்டு கேட்டுக்கொண்டிருந்த இன்னொரு எழுத்தாளர் உங்கள் அனுபவமும், விவரணைகளும் மிகவும் தோரணையாக தோற்றம் காட்டுவதுபோல் இருக்கிறது கவிதை என்றார். உண்மைதான். என்றாலும்,, அவை இவ்விடத்தில் மிகவும் இயல்பானதுதான் என்றேன் என்னைக் காட்டி, புருவங்களை உயர்த்தினார். ஹீ காட் இட் என்று சொன்னதாகவும் நினைவு. அவர் சொன்னது உண்மைதான்.

( ஜென் மயில் கவிதைக்கும், மேற்கண்ட பதிவிற்கும் தொடர்பில்லை)

Wednesday, April 9, 2014

மன்மதன் பா(ட்)டுகள்

மன்மதன் பா(ட்)டுகள்

1.
நரம்புகள் புடைக்க
பிசிறு தட்டிவிடாதபடி
சுதி மாறாமல்
மூச்சைப்பிடித்துக்கொண்டு
கவனத்துடன் பாடுகிறான் மன்மதன்
காமத்துப்பாடலை
இரவின் அமைதியில்
ஸ்டீரியோஃபோன் துல்லியத்துடன்
கண்கள் மூடி தியானித்து
நொடி
நொடி யாய்
ரசித்துக்கொண்டிருக்கிறாள் ரதி

2.
தன்னுடைய தாகத்தைத் தீர்த்துக்கொள்ள
தடாகத்தில் இறங்கிய மன்மதன்
சொந்தத் தாகத்தை மறந்து
இப்போது தடாகத்தின் தாகத்திற்கு
அல்லாடிக் கொண்டிருக்கிறான்
3 அ.
தொல்யுத்த விளையாட்டின்
முதல் சுற்று முடித்து
தளர்ந்து போய்க் கிடக்கிறான் மன்மதன்
உடனடி அடுத்த சுற்றுக்கு
உற்சாகமாக தயாராகிவிட்டாள் ரதி
3.ஆ
ரதியின் மூன்று சுற்றுக்கள்வரையும்
தன் முதல் சுற்றை நீட்டித்து வெல்ல
அவ்வப்போது சட்டத்திற்கு புறம்பாக
ஊக்க மருந்து உட்கொள்கிறான் மன்மதன்

4.
உப்புப் பெறாத
சமையலறைக் குற்றத்திற்காக தண்டிக்கப்பட்ட ரதி
மன்மதனை பழிவாங்குவதற்காக
படுக்கையறையில் கற்சிலையாகிக் கிடந்தாள்
முதன்முதலாக
கற்பழித்த அவமானத்திற்கு
ஆளானான் மன்மதன்

Thursday, March 13, 2014

சறுக்கா மரம்

சறுக்கா மரம்


சறுக்கு மரத்தின் படிகளில்
உயிர் முழுதும் உற்சாகத்துடனும்
தீவிர அவசரத்துடனும்
ஏறிக்கொண்டிருந்த சிறுமி
நிமிடங்களில்
உச்சியை அடைந்தபோது
புடவை கட்டிய பெரியவளாகியிருந்தாள்

நொடிகளில்
முதுமையிலிருந்து குழந்தைமைக்கு
சறுக்கி விளையாடியபோது
பாதுகாப்பாக
வயதும் கூடவே வந்தது


 -நன்றி: உயிரெழுத்து, மார்ச்,14

Friday, December 13, 2013

திரையில் காணமுடியாத மீதிகள்



        தமிழ் பேசும்படத்திற்கு வயது 80 ஆண்டுகளைத் தாண்டுகிறது. துவக்க காலங்களில் எடுக்கப்பட்ட படங்கள் பலவும் இன்று கிடைக்காத நிலையில் அழிந்தேபோய்விட்டன. எம்.ஜி.ஆர் ஆட்சி அதிகாரத்திலிருந்தபோது, தான் நடித்த பழைய படங்களை அழிவிலிருந்து மீட்க முயற்சியெடுத்தும், அவராலேயேகூட பெரியளவில் வெற்றிபெற முடியவில்லை.  இவ்வாறான சூழலில், முதல் பேசும் படத்திலிருந்து அவற்றின் விவரங்களை அறிந்துகொள்ள பாட்டுப் புத்தகங்கள், அப்போதைய பத்திரிக்கைகள்,  சினிமா இதழ்கள் போன்றவை பெரும் உதவி புரிகின்றன. இவற்றை சேகரித்து வைத்திருக்கக்கூடிய தனி நபர்களையோ, நூலகங்களையோ  நாடினாலும், அவை ஒரு வரைபடத்தைப்போல மட்டுமே எஞ்சும். பாட்டுப்புத்தகங்களில் கதைச்சுருக்கங்கள் பெரும்பாலும் முழுக்கதையைச் சொல்லாமல் மீதியை வெள்ளித் திரையில் காண்க என்று போக்குக்காட்டி முடிந்துபோய்விடுகிறது.

        இவ்வாறான சூழலில், படங்களை அந்தக் காலத்திலிருந்து பார்த்து அனுபவித்தவர்கள் கிட்டத்தட்ட 90 வயதுக்காரர்களாக இருக்கவேண்டும். அதிலும் அவர் கிட்டத்தட்ட எல்லாப் படங்களையும் பார்த்திருக்கக் கூடியவராகவும், அவற்றைப் பற்றிய விவரங்களை தெரிந்தவராக, குறிப்புகள் எடுத்தவராக, நினைவாற்றல் உள்ளவராகவும் இருக்கவேண்டும். பொதுவெளியில் வைக்க அவருக்கு எழுத்தாற்றலோ, வாய்ப்புகளோ இருக்கவேண்டும். இவ்வளவு அரிய வாய்ப்புகளையும் ஒருங்கேப் பெற்றவராக, கூடிவந்த அரிய நன்மையாக விட்டல்ராவ் விளங்குகிறார். அதன் சான்றே  ,  நிழல் இதழில் அவர் எழுதிய சினிமாக் கட்டுரைகளின் தொகுப்பு நூலான தமிழ் சினிமாவின் பரிமாணங்கள்.
      விட்டல்ராவ் திரைத்துறையைச் சேர்ந்தவரோ, திரையியல் ஆய்வாளரோ அல்ல. தொலைபேசித் துறையில் பணிபுரிந்தவர் தன்னுடைய அன்றாடங்களிலிருந்தே இந்நூலை அனுபவித்து, தொகுத்திருக்கிறார். சிறுவயது முதலே  படங்களை நாட்குறிப்புகளாக எழுதிவந்திருக்கிறார். மேலும் தன்னுடைய வளமான நினைவாற்றலின் துணைகொண்டும் சாத்தியமாக்கியிருக்கிறார். படத்தின் கதையை உள்வாங்கி, நாட்குறிப்புகளில் கதைச்சுருக்கத்தை சிறுசிறு கதாபாத்திரங்களின் பெயர்களோடும், பதிவு செய்திருந்திருக்கிறார். இந்தப் பழக்கமே அவரை ஒரு எழுத்தாளராக வளர்த்தெடுத்தது என்று எண்ணத் துணியலாம். இவற்றையெல்லாம் செய்த சிறுவன் விட்டல்ராவை, வியப்பும் அன்பும் மேலிட்டு ,  ஆவிதழுவி உச்சி முகரத் தோன்றுகிறது.
           1935-1950வரை கிட்டத்தட்ட எல்லாப் படங்களையுமே பார்த்து,  பரந்த வாசிப்பனுபவத்தோடு சேர்த்துப் பதிவு செய்திருக்கிறார்.  நடிகர்களோடு நின்றுவிடாமல், தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களின் விவரங்களைக்கூட பதிவு செய்திருக்கிறார்.படம்பார்க்கும்போதே திரையரங்கிலேயே உட்கார்ந்து குறிப்புகள் எடுத்திருப்பாரரோ !  இத்தோடும் நின்றுவிடவில்லை. அந்தக்கால கதாநாயகனான ஹொன்னப்ப பாகவதர், மாடர்ன் தியேட்டர் தொழில்நுட்பக் கலைஞர் B.V.மோடக் போன்றவர்களிடம் நேரடிப்பழக்கம் விட்டல்ராவுக்கு இருந்திருக்கிறது.  படங்களின் வெற்றி தோல்வி நிலவரம், வெளியான அந்தக் கால சூழல்கள், சிக்கல்கள் ஆகியவற்றையும் உற்றுக் கவனித்து எழுதியிருக்கிறார்.
              விட்டல்ராவ் ஒரு தேர்ந்த எழுத்தாளர் என்பதால், அவர் எழுதியிருக்கிற விதமும் சிறப்புக்குரியது. படங்களை வகைப்படுத்தும்போது தனிநபர்களின் அடிப்படையிலோ, சார்புடையவராகவோ எதையும் செய்யாமல் படங்களை, அப்படங்களின் தன்மையிலேயே வகைப்படுத்தி எழுதியிருக்கிறார். எம்.கே.டி, பி.யு.சின்னப்பாவுக்கும் முந்தைய கலைஞர்கள்,  நடிகர் கே.பி.கேசவன், இசையமைப்பளர் ரங்கசாமிநாயகர் போன்றவர்களையும்கூட கவனித்து எழுதியிருப்பதால், விடுபடல்களே இல்லையெனலாம்.
இந்நூல் ஏதோ திரையியல் ஆய்வாளர்களுக்கு மட்டுமோ, ரசிகர்களுக்கு மட்டுமோ என்று எடுத்துக்கொண்டு விடமுடியாது.ஏனெனில், அந்தக்கால அரசியல், சமூகப் பின்னணிகளும் பதிவாகியிருப்பதால் எல்லோருக்குமான நூல்.
புகைப்படங்கள் நிறைந்த அரிதினும் அரிதான இந்நூலுக்கு சமூகம் நன்றிக் கடன்பட்டிருக்கிறது.நீடூழி வாழ்க... விட்டல்ராவ் !
தமிழ் சினிமாவின் பரிமாணங்கள்- விட்டல்ராவ்
நிழல்
31/48, இராணி அண்ணாநகர்,
கே.கே. நகர், சென்னை – 78
பக்கங்கள் 230
விலை ரூ.100

 நன்றி: தி இந்து நாளிதழ் 08.12.2013, மண்குதிரை

Wednesday, November 27, 2013

கடைப் பெண்

நாள்தோறும் கல்யாணம்
தள்ளிப்போய்க் கொண்டேயிருக்கும்
துணிக்கடைப் பெண்ணுக்கு
கடை திறந்ததும்
பொம்மைகளுக்கு
நேற்றைய ஆடைகளை களைந்து
புதிய ஆடைகளை அணிவித்து
வாசலில் கொண்டு வந்து 
நிறுத்தும் வேலை வாடிக்கை
யாளர்களுக்காக

யுவதி  பொம்மைக்கு ஆடைகள் மாற்றும்போது
சரளமாய் நகரும் விரல்கள்
இளைஞன் பொம்மைக்கு மட்டும் தயங்கி ஊரும்

எப்போதும் இளைமையிலேயே இருக்கும்  பொம்மைக்கு
அப்படித்தான் இன்று ஆடைகளை மாற்றி
வாசலில் நிறுத்தும்போது
துணிக்கடைப் பெண்ணின் கைவிரல்கள்
படக்கூடாத இடத்தில் பட்டுவிட
வரமுடியாத உணர்ச்சிகள் வந்துபோயின
பொம்மைக்கும் கூட

Tuesday, November 26, 2013

வளர்ச்சியின் வீழ்ச்சி




போக்கிடம் நாவலின் கதைச்சுருக்கம் இதுதான்….
சேர்வராயன் மலையடிவாரத்தில் அமைந்துள்ள டேனிஷ்பேட்டை ( புனைப்பெயர்தான்) கிராமத்தில், மாக்னஸைட் கிடைப்பதால், அந்த ஊரையே அரசு கையகப்படுத்திக்கொள்கிறது. ஊர் மக்களுக்கு இழப்பீடாக பணமும், வேறு ஊரில் நிலமும் அளிக்கிறது. சிற்றூர்  நகரியமாக மாறுகிறது. அதன் தாக்கங்களை பேசுகிறது  நாவல்.
Unique: Writer Vittal Rao with his award –winning book.Photo:K. Gopinathan

விட்டல்ராவின் புனைவு எழுத்தில் நான் படிக்கும் முதல் நூல் இதுதான். எந்தவித அறிமுகமும், எதிர்பார்ப்புமில்லாமல் படித்தேன். இந்தளவுக்கு என்னைக் கவரும் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. 1977 ல் முதற்பதிப்பு வந்திருக்கிறது. 35 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, இப்போதுதான் 2013 ல் படிக்கிறேன். ஆனாலும், சமகால வாசிப்புச் சுவையோடு உள்ளது. இந்த நாவலின் சிறப்பாக முதன்மையாக நான் வலியுறுத்துவது, அது கையாண்டிருக்கும் நிலமும், மனிதர்களும்தான். தர்மபுரி, சேலம், கிருஷ்ணகிரி ஆகிய மாவட்டங்கள் இலக்கியத்தில் அவ்வளவாக பதிவாகாத பகுதி. இன்றைக்கு ஆதவன்தீட்சண்யா, மு,ஹரிகிருஷ்ணன் போன்றவர்கள் எழுதுகிறார்கள். ஆனாலும், தர்மபுரி, கிருஷ்ணகிரி மாவட்டங்கள் இன்றளவும் இடம்பெறவில்லை எனலாம். அம் மக்களின் வட்டார வழக்கு சொல்லாடல்கள் இலக்கியத்திலோ, சினிமாவிலோ பதிவாகவில்லை.

எனக்குத் தெரிந்த  கிராமம் என்றால் அது ஒன்றே ஒன்றுதான். என் தாய்வழி உறவுகள் இன்றும் வசித்துவரும் கிராமம். திருவண்ணாமலை மாவட்டத்தின் எல்லையிலும், தர்மபுரி மாவட்டத்தின் எல்லையிலும் அமைந்த ஒரு கிராமம். அங்கும்கூட நான் நிறைய காலம் வாழ்ந்ததில்லை. ஒரு விளையாட்டுப் பையனாக, என் பதின்வயதில் பள்ளி விடுமுறைகளில் சென்று தங்கி முழு நாட்களையும் கழித்திருக்கிறேன்.  ஆண்டின் இரண்டு பருவங்களில் வாழ்ந்திருக்கிறேன். அவை, கோடைக்காலம் மற்றும் அரையாண்டு பரீட்சை விடுமுறை வரும் காலம். அரையாண்டு விடுமுறையின்போது கிணறுகள் நிரம்பிவழியும். கோடையில் தண்ணீர் குறைவாகவே இருக்கும். அங்குதான் நீச்சல் கற்றேன். அந்த ஊரின் கிட்டத்தட்ட எல்லா மனிதர்களையும் முகம் அறிவேன். பெயர்கள் தெரியும். சிறுவர்கள் எல்லோரும் நண்பர்களாயிருந்தனர். அந்த வயதில் நான் பார்த்த ரஜினி, கமல் படங்கள், அவற்றில் இடம் பெற்ற பாடல்கள் வரிக்குவரி இன்றளவும் எவ்வளவு ஆழமாக நினைவில் இருக்கிறதோ அதேபோல் அந்த வாழ்க்கையும் நினைவில் இருக்கிறது. பேசிப்பேசி , நினைவுகூர்ந்து ஆழமாகப் பதிந்துபோனவை அவை. பருவராகம் படம் ரிலீசான காலகட்டத்தில், அந்தப் படத்தை வீடியோவில் கருப்பு வெள்ளை டிவி யில் அங்கேதான் பார்த்தேன். சந்தை, நுங்குவண்டி, இரவில் தெருக்கூத்து, பொம்மலாட்டம், கிராமபோன் ஆகியவை அப்போதுதான் அறிமுகம். பகல்தூக்கமும் அங்கேதான் அறிமுகம். எதுவும் வேலையில்லாமல் ஒருமுறை பகலில் தூங்கி, எழுந்து பொழுது விடிந்துவிட்டதாய் எண்ணிக்கொண்டு பல்துலக்கும்போது பரிகாசத்திற்கு ஆளானேன். தண்ணீருக்காக காட்டைவிட்டு வெளியேவந்த மானின் கறியை மனதில் கழிவிரக்கத்தோடு ஓரிரு துண்டுகள் மட்டும் சாப்பிட்டிருக்கிறேன். சிறுவர்கள்கூட சுதந்திரமாக கெட்டக்கெட்ட வார்த்தைகள் பேசுவார்கள். நானும் உற்சாகமாகி பேசுவேன். அந்தச் சிறுவர்கள் என்னை ஆச்சரியப்படுத்தியவர்கள். படிப்பில் மட்டும்தான் என்னைவிட அல்லது நகரத்து மனிதர்களை விட பின் தங்கியிருப்பார்கள்.ஆனால், பெரிய மனிதர்களுக்கு இணையாக முதிர்ச்சியும், ஈடுபாடுகளும் கொண்டவர்கள். கட்டற்றவர்கள். என்னைவிட நல்ல பணப்புழக்கம் கொண்டவர்கள். வரப்பில் சுமையோடு சைக்கிள் ஓட்டும் தீரர்கள்.  நான் அங்கே பார்த்த துவக்கப் பள்ளிக்கூடத்தில் பாடம் நடந்துகொண்டிருக்கும்.பிள்ளைகள் தன்னிசையாக எழுந்து வெளியில் ஓடுவார்கள். திரும்ப வருவார்கள்.

அப்படி நான் வாழ்ந்து பார்த்த என் கிராமத்து வாழ்க்கை அனுபவங்களை ஒவ்வொரு நாளாக, அனுபவங்களாக நினைவுகளைக் கிளறும்  வகையில் அமைந்திருக்கிறது விட்டல்ராவின் எழுத்து. மீண்டும் அதே ஊருக்கு  நான் சென்றால் மட்டுமே அந்தளவுக்கு நினைவுகள் பெருக்கெடுக்கும். ஏதாவது ஒரு கிராமத்திலோ அல்லது அதே கிராமத்திலோ மீண்டும் இப்போது கொஞ்ச நாட்கள் வாழ்ந்துபார்க்க வேண்டும் என்ற ஆசை குன்றாமலிருக்கிறது. ஆனால், நான் மீண்டும் அங்கே செல்வதையோ, சென்று தங்கி வாழ்வதையோ இப்போது விரும்பவில்லை. ஏனெனில், பொதுவாக வெள்ளந்தியாக கருதப்படும் கிராமத்தார்கள் எல்லோருமே வெள்ளந்திகள் இல்லை. எனக்கு இப்போது அவர்களில் பலரும் வெறுப்புக்கு ஆளானவர்கள். வேறு ஏதாவது கிராமங்களில் வாய்ப்பு கிடைக்குபோது பார்த்துக்கொள்ளவேண்டியதுதான்.

நாவலில் வரும் பையப்பன் காலத்தையும்விட வயதில் சிறியவன் என்பதால், நான் பார்த்த கிராமம் , விட்டல்ராவ் எழுதியிருக்கும் காலத்திற்கும் பிந்தைய கிராமம். நாவலில் வரும் காலம் ,  ரேடியோ அறிமுகமாகும் காலம்  . நான் பார்த்தது டேப்ரெக்கார்டர்கள் பரவலாக பயன்படுத்தப்பட்ட காலம்.

வெறும் தகவல்களாக அல்லாமல் கதையோடு சேர்ந்த காட்சிகளாக காட்டையும், சந்தையையும் , வயல்களையும் கலாபூர்வமாக மாற்றி சுற்றிக் காட்டுகிறார் விட்டல்ராவ். எவத்த, இவத்த, பொறைக்கி, எருமுட்டை போன்ற சொற்கள் நான் கேட்டு அறிந்தவை. பொறைக்கி என்பதற்கு இரவு என்று குறிப்பு கொடுத்திருக்கிறார். பிறகு என்பதே பொறைக்கி என்று சொல்லப்பட்டது என்பது என் அனுமானம். ஆனால், பெரும்பாலும் பகல் வேளைகளில் மட்டுமே சொல்லப்படும் பொறைக்கிக்கு , பிறகான வேளையான இரவு என்ற அர்த்தமும் வந்துவிடும். புங்க மரத்தைப் பற்றி சொல்லும்போது புன்னை என்றும் சொல்கிறார். நானறிந்தவரையில் இரண்டும் வெவ்வெறு மரங்கள்.

சில நூறு குடும்பங்கள் கொண்ட கிராமம். அந்தக் குடும்பங்கள் அனைவருமே பொதுவாக உறவினர்களாகவே இருப்பார்கள். உறவினர்களாகாத,  மற்ற சாதியினரும் தொழில் தேவைகளின் அடிப்படையில் கொஞ்சம் பேர் இருப்பார்கள். ஊரைத்தாண்டினால், விரிந்துகிடக்கும் வயல்கள் ஒவ்வொரு குடும்பத்தாருக்கும் உரியதாக நீண்டுகொண்டே போகும். சிலர் வயல்வெளிகளிலேயே வீடு கட்டிக்கொண்டு  தங்கிவிடுவது உண்டு.கொல்லி அல்லது கொல்லை என்பார்கள். என்னைவிட வயதில் மூத்தவர்களான கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டிருந்த இளைஞர்களுடனும் சுற்றியிருக்கிறேன். அப்போதுதான் நான் நிறையக் கெட்டுப்போனேன் அல்லது கற்றுக்கொண்டேன். காமம் பொதுவாக, கட்டற்றதாகவே இருக்கும். அதற்கான வாய்ப்புகள் நகரச்சூழலைக் காட்டிலும் கிராமங்களில் மிக அதிகம். எண்ணங்களை வேறுவகைகளில் மடைமாற்றிக்கொள்ளும் ஈடுபாடுகள் அவர்களுக்கு கிடையாது. பேச்சியின் வாழ்வு அப்படியான ஒன்றுதான்.

வெள்ளாள கவுண்டர்களில்தான் விதவைகள் வெள்ளைப் புடவை கட்டிக்கொள்வார்கள் . நாங்கள் அப்படியில்லை என்று பேச்சி ஓரிடத்தில் சொல்வாள். வெள்ளைப் புடவை கட்டிய வெள்ளாளர் வீட்டுக் கிழவிகளை பார்த்து, வெள்ளைப்புடவை கட்டியிருப்பதால்தான் வெள்ளாளர்கள் என்கிறார்களோ என்று அப்போது நினைத்திருக்கிறேன். எனில், இந்தக் கவுண்டர்கள் வன்னியர்கள். வன்னியர்களும், கொங்கு வெள்ளாளர்களும் கலந்துவாழும் தர்மபுரி போன்ற பகுதிகளில் வித்தியாசம் தெரிவதற்காக, வன்னியக் கவுண்டர்கள், வெள்ளாளக் கவுண்டர்கள் என்றே சொல்லிக்கொள்வார்கள். சந்தை நாட்களில் இலம்பாடிகள் எனப்படுவோர் எங்கிருந்தோ வந்துபோவார்கள். பழங்குடியினர்கள் என்று நினைக்கிறேன். அவர்களின் வித்தியாசமான தோற்றத்தைப் பார்த்து நாய்கள் குரைத்துக்கொண்டேயிருக்கும். வண்ணவண்ண ஆடைகளில் கண்ணாடிகள் வட்ட வட்டமாகப் பதிந்திருக்கும். விட்டல்ராவ் எழுதிய கதையில் ஊரில் மற்ற சாதியினர்கள் இருப்பதாக எழுதவில்லை. ஊர்த்தலைவர் முதல் உழைக்கும் அடிமட்டத் தொழிலாளர்வரை ஒரே சாதிக்காரர்கள் என்பதாகத்தான் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. அவர்களின் வாழ்க்கைப் படி நிலையை காட்டும் சரியான அளவுகோல்தான் இது. ஆனால், நான் பார்த்த கிராமத்தில் தலித்துகள் உண்டு. அவர்களே பொதுவாக விவசாயக்கூலிகள். ஊர் குடியானவர்களும் விவசாயக்கூலி வேலைகள் செய்வதுண்டு.

ஊருக்குள் ரோடு ரோலர் நுழைவதன் அதிர்வை அழகாக காட்சிப்படுத்தியிருப்பார். சுகவனம் வாத்தியாரின் மேசை கடகட வென ஆடும். அதேபோல், இன்னும் சில காட்சிப்படுத்தல்களை, கதைக்குப் பொருத்தமாக குறியீடாக அமைத்த விதம் நுட்பமானதும் கலாபூர்வமானதுமாகும். பேச்சியை மிரட்டி வற்புறுத்தி சுப்புரு உடலுறவு கொள்ளும்போது, ஆடு கட்டுப்படுத்துவாரின்றி, அத்துமீறி சுதந்திரமாக பேச்சியின் வயலில் மேயத்தொடங்கும். வயதான ஊர்த்தலைவர் மாரியப்ப கவுண்டருக்கு தொடுப்பாக வாழும் பேச்சி, தன் விருப்பம்போல் பீர் முகம்மதுவோடு ஓடிப்போகவிருக்கும் சூழலில், பையப்பனால் பெட்டிக்குள் சிறைப்படுத்தப்பட்ட பொன்வண்டு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பெட்டியைத் திறந்துகொண்டு வெளியேறும். இதுபோல் அழகான குறியீட்டுத்தன்மையிலான காட்சிப்படுத்தல்கள். தான் ஆசிரியராக வேலைபார்த்த நிலப்பகுதியை எழுத்தில் பதியவேண்டுமென்ற வேட்கையுடனே எழுதியிருக்கிறார். அதற்காக, மீண்டும் அந்தக் கிராமங்களுக்குச் சென்று தங்கி சிறிது காலம் வாழ்ந்திருக்கிறார். சேலம் ஜில்லா என் ஜில்லா என்கிறார் விட்டல்ராவ். மகிழ்ச்சியாயிருந்தது.

நாவலைப் படித்துமுடித்துவிட்டு இணையத்தில் கொஞ்சம் தேடியபோதுதான் தெரிந்தது, போக்கிடம்  நாவல் என் கருத்துக்கிணங்கவே, சிறந்த நாவலாகவே அடையாளம் காணப்பட்டிருக்கிறது என்பது. ஆனால்,  நாவல் பற்றிய வாசிப்பு அனுபவமோ, மதிப்புரைகளோ எனக்குத் தென்படவில்லை. எனவேதான், நான் இங்கே எழுதி பதிவிடுகிறேன். அளவில் சிறியதான நாவல் என்பதால் விரைவில் படித்துவிடலாம். ஆனால் கனமான நாவல்.




Monday, November 25, 2013

நாகரிகமில்லாத மைசூர்பா



மாலை வேளைகளில்
ஷூக்களையும்,சீருடைகளையும் எறிந்துவிட்டு
மடித்துக்கட்டிய லுங்கியோடு ஊர் சுற்றி
பீடி வலித்துக்கொண்டு
டாஸ்மாக் சென்றுவரும்
வேடியப்பன்
கேண்டீனில் மைசூர்பா-வை கையிலேயே வாங்கி
நடந்துகொண்டே
அப்படியே கடித்துத் தின்கிறார்
இருப்பதிலேயே
சுவைமிகுந்த அந்த மைசூர்பா-வை
நமது நாற்காலி மேசைகளிலமர்ந்து
எச்சில் ஊற நாம்
பார்த்துக்கொண்டேயிருக்கிறோம்

Saturday, October 5, 2013

சாவித்ரி 1941



நேற்று( 04.10.13) முரசு தொலைக்காட்சியில் இரவு 7.30 மணிக்கு சாவித்ரி திரைப்படம் திரையிடப்பட்டதை ஆர்வத்தோடு பார்த்தேன். சத்யவான்- சாவித்ரி என்கிற புராணக் கதைதான். ஷாந்தி ஆப்தே என்னும் இந்தி நடிகை, சாவித்ரியாக நடித்திருக்கிறார். தமிழில் நடித்த முதல் வ மாநில நடிகை இவர்தானாம். நாரதர் வேடத்தில் எம் எஸ் சுப்புலக்ஷ்மி நடித்திருந்தார். சத்யவானாக இப்படத்தின் இயக்குனர் ஒய் வி ராவ் என்பவரே நடித்திருந்தார்.  நல்ல அழகாய் இருந்ததோடு,  நன்றாக நடிக்கவும் செய்தார். எமனாக நடித்தவர் வி ஏ செல்லப்பா. இவர் பாடும் ஒரு பாடல் நன்றாக இருந்தது.

இப்படத்தில் நடிப்பதற்காகவே, சுமார் ஓராண்டுக்காலம், ஷாந்தி ஆப்தே தமிழ் கற்றுக் கொண்டாராம். தமிழ் கற்றுத்தந்தவர்கள் படத்தின் வசனகர்த்தாவான டி சி வடிவேல் நாயகர் மற்றும் இன்னொரு பெண்மணியாம். ஆனால், இந்தப் படத்தில்  தமிழ் பேச அப்படியொன்றும் சிரமம் ஷாந்தி ஆப்தேக்கு இருந்திருக்காது எனலாம். ஏனெனில், படத்தின் உரையாடல்கள் புராணக்காலத்து கதை என்பதாலோ, அல்லது 1941 கால கட்டம் என்பதாலோ, பெரும்பாலும் வடமொழிச் சொற்களையே நடிகர்கள் அனைவரும் பேசினர். ஆனால், 1941 காலகட்டம் என்று சொல்வதும் பொருத்தமான காரணமாக இருக்கமுடியாது. ஏனெனில், இதே காலக்கட்டத்தில் வெளிவந்த சபாபதி, இதற்கும் முந்தைய சில சமூகக் கதைப் படங்களையும் பார்த்திருக்கிறேன். பேச்சு மொழியில் இந்தப் படத்தினளவுக்கு வடமொழி நடைமுறையில் இருந்திருக்கவில்லை.ஷாந்தி ஆப்தே பார்ப்பதற்கு கொஞ்சம் ஆண்மைத்தனம் கொண்டவராக தெரிகிறார். சில க்ளோசப் காட்சிகளில் அழகாக இருக்கிறார்.

சத்யவானுடன் வீட்டில் தங்கியிருக்கும் காட்சியில் சாவித்ரி சமையல் செய்கிற ஒரு காட்சி இடம் பெற்றிருக்கிறது.விறகு அடுப்பு எரிவதும், சப்பாத்திக் கட்டையில் சப்பாத்தி திரட்டுவதாகவும் காட்சி இருக்கிறது. சத்யவான் காலத்திலேயே சப்பாத்திதான் சாப்பிட்டார்களோ? அதுவும், பூரிக்கட்டையில் உருட்டி, திரட்டி.

படத்தின் கதை மிகவும் சின்னது என்பதாலோ என்னவோ, படத்தை இழுக்க, திரைக்கதை அமைக்க திணறியிருக்கிறார்கள். கல்யாணத்தில் மந்திரங்கள் சொல்வது, யாகங்களில் மந்திரங்கள் சொல்வது போன்ற காட்சிகள் நீளமாக உள்ளது. ஒருமுறை யாகம் செய்யும் காட்சியில் கும்பலில் ஒருவராக மட்டுமே நின்றிருந்தார் வி என் ஜானகி.
கே.சாரங்கபாணி பார்ப்பனராக வந்து  நவீன பார்ப்பன மொழியில் பேசுகிறார். (படத்தில் பலர் பேசுவதும் இப்படியேதான்). எனக்கு, இவரைப் பார்த்தால் கே ஏ தங்கவேலுக்கு அண்ணனாக இருப்பாரோ என்று தோன்றும். டி எஸ் துரைராஜும் நடித்திருக்கிறார். கதையை இழுப்பதற்கு உதவியிருக்கிறார். அவ்வளவுதான்.

மாயாஜால காட்சிகள்  கொண்ட படம். ப்ரிண்ட்  நன்றாக இருந்ததால் ஒலியும் ஒளியும் நன்றாக இருந்தது.
நன்றி :   தி இந்து, ராண்டார் கை.