Sunday, August 23, 2020

இராசோவின் கதைமகளிர்

 


                          இராசோவின் 70க்கும் மேலான சிறுகதைகளைப் படித்து முடித்தபிறகு, (இராசேந்திர சோழன் கதைகள்,தமிழினி பதிப்பகம்) எனக்கு நினைவில் மேலோங்கி நிற்பவை அவருடைய ’இல்லறவியல்’ கதைகளும், அவற்றில் வரும் பொறையுடைய பெண்களுமேதான். ஆண்பெண் உறவின் சிக்கல், நெருக்கம் என்பது என்றென்றைக்குமானது. எல்லாத் தேசங்களுக்குமானது.

முதல் தோற்றம்


                         ’இராசோ பாலியல் கதைகள் எழுதியவர்,பெண்களின் காமம் பற்றி எழுதியவர்’ என்ற சில அறிமுகங்களோடு படிக்கத் துவங்கியவன் நான். அந்த முன்தீர்மானத்தோடு படித்துக் கொண்டே போனபோது, ஒரு கட்டத்தில் ’என்ன இவர்? பெண்களை இப்படிச் சித்தரிக்கிறார்? பெண்கள் ஆணிடம் கிடைக்கும் உடல்சுகம் என்ற  ஒன்றுக்கே முக்கியத்துவம் தருபவர்களா?, அந்த ஒன்றுக்காக எல்லாவற்றையும் பொறுத்துக் கொள்கிறவர்களா?’’ என்ற மேலோட்டமான எண்ணம் எழுந்தது. ’இடம்’ கதையில் வரும் கல்லூரிப் பெண், வாயாடி, திமிர் பிடித்தவள்...தங்கள் வீட்டில் குடியிருக்கும் மெக்கானிக் இளைஞனை அலட்சியப்படுத்துபவள்...ஒரு நாள் அந்த மெக்கானிக் இளைஞன் அவளை வன்புணர்வு செய்தவுடன் அவள் அப்படியே அடங்கிப் போகிறாள். அவனிடம் திமிர் காட்டுவதில்லை, வம்பு வைத்துக் கொள்வதில்லை.மாறாக, அடங்கி, ஒதுங்கிப் போகிறாள். ‘’ஆத்திரம் என்பது பெண்களுக்கெல்லாம் அடுப்படி வரைதானே...ஒரு ஆதிக்க நாயகன் சாதிக்க வந்தால் அடங்குதல் முறைதானே’’ என்ற சினிமாப் பாடல் வரி வேறு நினைவுக்கு வந்து தொலைத்தது. கமலஹாசன் சாரங்கபாணியாகி காலைத் தூக்கி வைத்து அழுத்தமாய் பாடுவதாகவும்  மனதில் ஆடியது. ’அதுபோலல்லவா இராசோவும் எழுதுகிறார்?!’. ‘இழை’ கதையில் வார்த்தைக்கு வார்த்தை கணவனிடம் வம்பிழுத்து இழுபறி ஆட்டம் நடத்திக் கொண்டிருந்தாலும்,எல்லா வேலைகளையும் போலவே  ’அந்த’ வேலையையும் இயல்பாய் நடத்துகிறாள் அவள்.  ’கோணல் வடிவங்கள்’ கதையில் கள்ளக் காதலனிடம் அவ்வளவு அடிபட்டாலும் பொறுத்துப் போகிறாள். ’புற்றில் உறையும் பாம்புகள்’ கதையில் வரும் வனமயில்,எதிர்வீட்டுக்காரன் தன்னைக் கண்காணிப்பதாக சீற்றம் காட்டுபவளாகவும், உண்மையில் அவள்தான் அவனை தொடர்ந்து கண்காணிக்கிறாள், தன்னைக் கண்காணிப்பதற்கும் வாய்ப்பளிக்கிறாள். தன்னுடைய சினேகிதியைப் போல தன்னால் எல்லை மீற முடியவில்லையே என்று உள்ளூரப் பொறுமுகிறாள். ’ஊனம்’கதையில் வரும் சாந்தா, கணவனை மதிக்காமல் அவனுடைய கெஞ்சல்களுக்கும் கட்டுப்படாமல் ஆண்களோடு பழகி,அவளுடைய கணவனின் தற்கொலைக்கு காரணமாகிறாள்.  ’நாய் வேஷம்’ கதையில் வரும் மனைவி, கணவனுக்கு தெரிந்தேயிருப்பதுபோல் ஊருக்கும் தெரிந்தே சோரம் போகிறாள். ’சூழல்’ கதையில் வரும் பெண் தொடர்ந்து கள்ள உறவு வைத்துக்கொள்கிறாள். தோது கதையில் வரும் பொன்னம்மாவின் மகள் படிக்கும் வயதிலேயே கர்ப்பம் தரித்து நிற்கிறாள். இவ்வாறாக, இராசோவின் கதைமகளிர் காமாந்தகிகளாகவோ, அல்லது காமத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்களாகவோ இருக்கிறார்கள்.மனத்தில் காமம் உள்ளவர்கள், செயலில் காமம் உள்ளவர்கள், காமத்தில் ஒழுக்கம் மீறுபவர்கள்...இவ்வாறு வாசித்துக் கொண்டே போகும்போது ’ருசிப்பு’ கதை வாசிப்பின்போதுதான் எனக்கு ஒரு திறப்பு கிடைத்தது. (ருசிப்பு கதை அதற்கானது அல்ல.எனக்கு அந்தக் கதையின் வாசிப்பின்போதுதான் நேர்ந்தது)

இரண்டாம் தோற்றம்

                உண்மையில்,இராசோ பெண்களை பெருமைப்படுத்தியே, உயர்வாகவே எழுதியிருக்கிறார்.ஆண்-பெண் என்ற இருமையை ஒட்டிக் காட்டி, அந்த இரண்டுக்கும் உள்ள வேறுபாடுகளை உணர்த்துகிறார். அந்த வகையில் ஆண்களை இடித்தும், பெண்களை உயர்த்தியுமே எழுதியிருக்கிறார்.

           அவருக்கு அங்கீகாரம் அளித்த முதல் கதையான ‘எங்கள் தெருவில்’ இடம்பெறும் பவுனாம்பாள் அளிக்கும் சித்திரமே இவருடைய எல்லா பெண் கதாபாத்திரங்களுக்கும் பொருந்துகின்ற ஒரு முன்னோடியாக அமைந்துவிட்டது என பொதுமைப்படுத்தலாம். அதாவது, முதல் பார்வைக்கு எதிர்மறையான தோற்றம் காட்டுவதும், அதன்பிறகே  நல்லவிதமான தோற்றம் புலனாகும்படியும் அமைந்துவிட்ட பெண்கள்.’ரோதனை’ கதையில் வரும் சண்டைக்காரியான, வாயாடிப் பெண்தான் ஒரு கர்ப்பிணியின் வாந்தியைக் கழுவித் துடைத்து கரிசனம் காட்டுகிறாள். ’இழை’ கதையில் வரும் அந்த அவள், ‘’உங்களுக்கென்ன ! வேளாவேளைக்கி பொண்டாட்டியும் சாப்பாடும் இருந்துட்டாப் போதும்’’ என்று அவனைப் புரிந்துகொண்டு, அதற்காகவே அவனுக்குப் பரிமாறுபவள். ’ருசிப்பு’ கதையில் வரும் பெண்ணும் கணவனை அவன் இல்லாதபோது திட்டித் தீர்க்கிறாள்.சன்னதம் கூடிக்கொண்டே போகிறது.ஆனால், அவனைக் கண்டதும் அத்தனையும் வடிந்து போகிறது.

’’ ஐய, த! கைய வச்சிக்கினு சும்மா இரு.பசங்க எதுர்க்க..’’ என்று குழைகிறாள். இரண்டுமே உண்மைதான்.முதல் நிலை அவளுடைய ஆற்றாமை.இரண்டாவது நிலை அனுசரணை.

           தற்செயல் கதையில் வரும் வத்சலாவுக்கு தன்னைவிட அந்தஸ்து குறைந்த செல்வராசு தனக்குக் கணவனாக முடியாது என்று எண்ணி அவனிடம் அவனைப்போல் காதலேதும் இல்லாமல் , காமத்தை ஒரு விளையாட்டாக, நிகழ்த்திக் கொள்கிறாள்.//அவளுக்கு அது என்ன ஏதென்று புரியாத ஒரு பழக்கம்.சின்னக் குழந்தைகள் தின்பண்டத்திற்கு ஆசைப்படுவது மாதிரி.மனசில் எந்தவிதச் சிராய்ப்பும் இல்லை.எப்போதும் போலவே இருக்கிறாள்.அவன் ரொம்பக் கரைந்து போயிருப்பதைக்கூட அவளால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை//.ஆனால், வருங்கால கணவனுக்கு உண்மையாகவும், பொறுப்பாகவும் நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று நினைக்கிறாள்.

                     புற்றிலுறையும் பாம்புகள் கதையின் வனமயில் மனதில் காமவிழைவு இருந்தாலும், ,ஊருக்கும் பேருக்கும்  அஞ்சி வாழ்பவள். ’இடம்’ கதையில் வரும் கல்லூரிப்பெண்ணும், அவளுக்கு நேர்ந்த வன்புணர்வை எளிதாக எடுத்துக் கொள்ளமுடியாதவளாக இருக்கிறாள்.அவளை வன்புணர்வு செய்த மெக்கானிக் இளைஞன், அவளைப் பழி தீர்த்துவிட்டதாக எண்ணி, அதோடு அந்தச் சம்பவத்தை எளிதாகக் கடந்துவிடுகிறான். அவளால் அப்படி கடக்கமுடியவில்லை.அவள் அந்த ‘உண்மையை’ உள்ளுக்குள் வைத்துக்கொண்டு மனப்போர் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறாள். நாய்வேஷம் கதையில் வரும் பெண், ‘இயலாத’ கணவனை மணந்துகொண்டு,   ஈடேற்றுவதாகவே பிழைப்பு நடத்துகிறாள்.’ஊனம்’ கதையின் சாந்தா,கணவனின் தற்கொலைக்குப் பிறகு விபரீதம் உணர்ந்தவளாக இடிந்துபோகிறாள்.

                 ’இடம்’ கதையில் வரும் இன்னொரு பெண் சாந்தா,தன்னிடம் அத்துமீறும் மெக்கானிக் இளைஞனை, பொறுத்துக் கொண்டு, மன்னித்து, தோழமையை தொடர்பவள்.

                    சொல்லப்பட்ட விதத்தில் ‘சூழல்’ கதைதான் சற்று பாலியல் கதைபோல் அமைந்துவிட்டது என்பது என் எண்ணம். என்றாலும், அந்தக் கதை கவனப்படுத்துவது 1.அவள் அந்த இளைஞனிடம் கொள்ளும் கரிசனமும், மற்றும் 2.அவளுடைய கணவன் நடந்த தவறை உணராமலும், 3.நடக்காத தவறுக்காக கொடுமைப்படுத்துவதுமாக நேர்ந்துவிட்ட விசித்திரத்தைச் சொல்லும் உளவியல் கூறுகளையும் சுட்டிக் காட்டுவதுதான்.

                  இராசோவின் கதைமகளிர் ’’எதுவொண்ணும் மனசுல வக்யாதவர்கள்’’. சகிப்புத் தன்மை கொண்டவர்கள். அவர்களுடைய ஆத்திரமும், புலம்பல்களும் அவர்களுக்கு ஒரு வடிகால் மட்டுமே. அவர்களுடைய தொணதொணப்புகளை கேட்பதற்கு ஆட்கள் கூட யாரும் தேவையில்லை. (கடவுளிடம் முறையிடுகிறார்கள் போலும்).  தானாகவே, எதிரில் யாரோ இருப்பதுபோல் கொட்டித் தீர்த்து இளைப்பாறிக் கொள்வார்கள்.

                  ஆண்கள் பெண்களைச் சுரண்டுபவர்களாகவும், பகல்தூக்க சொகுசுக்காரர்களாகவும்,சீட்டாடுபவர்களாகவும், பொய்யர்களாகவும், ஆணுக்கு ஒரு நீதி பெண்ணுக்கு வேறு நீதி என்ற ஆதிக்க மனம் கொண்டவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள்.

செம்பாகம் அன்று பெரிது

                காமத்தைத் தூண்டும் பாலுறவு விவரிப்புக் கதைகளாக அல்லாமல், காமத்தை ஆராயும் உளவியல் நுட்பங்கள் கொண்ட கதைகளே இராசோ எழுதியுள்ளார்

                    காமம் என்பது உயிர்களின் அடிப்படையான, இயற்கையான ஒரு விழைவு, மற்றும் செயல். உயிர்களின் வாழ்வில் காமத்தின் பங்கு பெரிது. எனவே, காமத்தைப் பற்றி பேசுவதோ, கதை எழுதுவதோ, ஆராய்வதோ தவிர்க்கப்பட வேண்டியது அல்ல. அம் மாதிரியான கதைகளை துணிந்து, வெளிப்படையாக எழுதியிருப்பது இராசோவின் துணிச்சலையும்,வெளிப்படைத் தன்மையுமே காட்டுகிறது.   காமம் நோயோ, குற்றமோ அல்ல.அளவில் கூடும்போதும், குறையும்போதும்தான் அது நோயாகவோ, குற்றமாகவோ மாறுகிறது.மனிதன் விலங்குகளினும் பகுத்தறிவால் பண்பட்டவன். அவன் உருவாக்கிய ’உலகத்தோடு ஒட்ட ஒழுகாமல்’ மீறிச் செல்வதே குற்றமாகிறது. இந்த உலகத்தோடு ஒட்ட ஒழுகல் என்பது,ஒரே புவிக் கோளத்தில், ஒரே காலத்தில், வெவ்வேறு பகுதிகளில் வசிக்கும் மனிதர்களுக்கு வெவ்வேறாக இருப்பதையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். மேலும், ஒழுக்கம்,பண்பாடு,சட்டங்கள் போன்றவை  காலத்திற்கு காலம் மாறுவதுமாகவே இருக்கின்றன என்பதையும் பார்க்க வேண்டும். அதில் ஆணுக்கு ஒரு நீதி பெண்ணுக்கு ஒரு நீதி என்பது ஆணாதிக்கம். இதன் அர்த்தம், கற்பு நிலை என்ற ஒன்றை வலியுறுத்தினால், இருபாலருக்கும் பொதுவாக வைப்பதுதான் நியாயம் என்பதே. நீதிமன்றங்களில் தொடரப்படும் குடும்ப நல வழக்குகளின் எண்ணிக்கை பெருகிக் கொண்டே போகும் காலத்தில் தனபாக்கியம் போன்ற பெண்களும் அவள் கணவனைப் போன்ற ஆண்களுமாக எல்லாருமே இருந்துவிட்டால்,  நிறைய சிக்கல்கள் ’ரவ’ நேரத்தில் தீர்ந்துவிடும்.

                 இராசோவின் ஆண்-பெண் கதைகள், தனிமனிதர்களின் வாழ்விலும், சமூகத்திலும் காமத்தின் பங்கு எவ்வாறு, என்னென்ன தாக்கங்களை ஏற்படுத்துகிறது? அவற்றுக்கான கடந்தகால வரலாறு என்ன? வருங்காலத் தீர்வுகள் என்ன? என்பன போன்ற சிந்தனைகளையும் செயல்பாடுகளையும் கேளிவிக்குட்படுத்தி விசாரணைகளை முன்வைப்பதாகவே அமைந்துள்ளன.

                       இராசோவின் கதைகள் எளிமையாக சொல்லப்பட்டவை என்றாலும், வாசகனின் பங்கேற்பை கோரும் நுட்பங்களும், பல்வேறு சாத்தியங்களையும் கொண்டவை என்பதால் மீண்டும் மீண்டும் வாசிப்பைக் கோருபவையும்கூட. அரசியல் இயக்கம், சமூக விமர்சனக் கதைகளென்று சொல்லத் தக்கவையாக மற்ற கதைகளையும் இராசோ எழுதியிருக்கிறார். என்றபோதிலும் ஆண்பெண் உறவு பற்றி எழுதிய கதைகளே அவருக்கு  ஒரு தனித்தன்மையையும், அடையாளத்தையும், புகழையும் ஏற்படுத்திவிட்டிருக்கிறது

                                                  -ச.முத்துவேல்

 

Saturday, August 1, 2020

ஐயன்மீர்...


 

முதன்முதலில்
சார்என்று

அழைக்கப்பட்டபோது
அத்தனை தாழ்ந்துகிடந்த ஒரு ஊரின்
அதனினும்  பள்ளத்தில் கிடந்த
சின்னஞ் சிறியனாயிருந்த  நான்
விண்ணேகிப்  பறந்தேன்.
இப்போது  நினைக்குந்தோறும்
வெட்கச் சிரிப்பாயிருக்கிறது.
என்னை முதன்முதலில்
’சார்’ என்று அழைத்தவரை

மறுமுறை கண்டிராவிடினும்

இப்போதும் நினைவில் திகழும்
அவர் ஒரு
‘’நல்ல சார்’’


Wednesday, June 10, 2020

ல லவ்யூ ந நண்பா !

                கவிதையெனும் சிவதனுசு வேண்டி, காட்டில் ஜடாமுடி தரித்து, உடல் மேல் புற்றுறைய தவம் கிடக்க வேண்டிய தேவை ஜான் சுந்தருக்கு இல்லை வசீகரம்,கவித்துவம்,இசைத்தன்மை இவற்றோடு, கூடுதல் சிறப்பாய் குறும்பும் கலந்த கவிதை மொழி ஜான் சுந்தருடையது. வாழ்வே இசையும் கவிதையுமாய் ஆனவர் என்பதாலோ! நன்கு கைவரப் பெற்றுவிட்ட தொழில் நுட்பமும் சேர்ந்துகொள்வதால் சொல்லிலும் புதிதாய்,சுவையிலும் புதிதாய் கவிதைகளை அன்றாடக் காட்சிகளிலிருந்தே கூட அள்ளிவிட முடிகிறது.கதைகதையாய், பக்கம் பக்கமாய் நீட்டிக்கவல்லவற்றை கவிதைகளில் சிக்கெனப் பிடித்து ருசியாகக் கொடுத்துவிடுகிறார்.

                   
கைமூங்கில் தாங்கும் காட்சியிழந்தவனும் உள்ள எங்கள் அரங்கம்
ருசிக்கும் ஐஸ்கிரீமுக்காக நீங்கள் இன்னும் கொம்பூதுங்கள், ஜான்! இன்னும் ஆயிரஞ்சொல் வேண்டும். எம்மோடு சேர்ந்து, தளிர்க் கரங்களை நீட்டி
தமிழே உங்களை அணைத்துக் கொண்டாகிவிட்டது. இன்னுமின்னும்
ஐந்தாறு மார்புகள் முளைக்கட்டும். உங்கள் ரவிக்கைச் சுகந்தம் போலொன்று
கிடைத்துக்கொண்டேயிருக்கட்டும்.

Friday, June 5, 2020

அடங்கின குரலின் வீரியம்- அசோகமித்திரன்


           அசோகமித்திரனை வாசிக்கும் பலரும் அவருடைய எழுத்தைப் புரிந்துகொள்ள,தன்னுடைய வாசிப்புடன் ஒப்பிட்டு சரி பார்த்துக் கொள்ள, தேடுதல் முயற்சிகளை செய்யக்கூடும். நான் செய்தேன். அந்த வகையில் பயன்படும் என்று கருதியே என்னுடைய  குறிப்புகளை பதிவு செய்கிறேன். அசோகமித்திரனை வாசித்தல் என்ற வழிகாட்டி நூல், கருத்தரங்கு,முயற்சிகள் ஆகியவையெல்லாம் ஏற்கனவே  நிகழ்ந்தவை. தனிப்பட்டமுறையில் எனக்கான குறிப்புகள் என்பதால் சுதந்திரம் எடுத்துக் கொண்டு எழுதியுள்ளேன்.


                    அசோகமித்திரனின் சிறுகதைகள் தோராயமாக 80 கதைகள் வரை மட்டுமே படித்துவிட்டு, நான் எழுதும் குறிப்புகள் இவை. பொதுவாக, ஒரு எழுத்தாளரைப் பற்றி தொகுத்துக் கொள்ள இந்த எண்ணிக்கை போதும். ஆனால், அவர் எழுதியவை, கிட்டத்தட்ட 300 சிறு கதைகள் நெருங்குமாம்.  நற்றிணை பதிப்பகம், யுகன் தேர்வில் அமைந்த  42 கதைகள் தொகுப்பான ’’காந்தி’’, நான் முதலில் வாசித்தது. பிறகு, காலச்சுவடு வெளியீடான ஐந்நூறு கோப்பைத் தட்டுகள், அரவிந்தன் தேர்ந்தெடுத்தவை, வாசித்தேன். இவையல்லாமல் இணையத்தில் சிலவற்றை வாசித்தேன். காந்தி தொகுப்பில் அவருடைய புகழ்பெற்ற புலிக்கலைஞன் கூட இடம்பெறவில்லை.அவருடைய மற்ற நல்ல கதைகளை அடையாளப்படுத்த எண்ணி, புகழ்பெற்ற கதைகளை தவிர்த்திருக்கலாம் என்று வாசித்தால், ஏமாற்றமே. ஐந்நூறு கோப்பைத் தட்டுகள் நல்ல தேர்வுகள் நிரம்பியது. அசோகமித்திரன் கதைகளின் வகை மாதிரிகளின் சான்றடையாளங்களாக (நன்றி-கவிஞர் சுகுமாரன்) அமைக்கப்பட்ட தேர்வு .
            அசோகமித்திரன் 1950 களில் எழுதத்துவங்கி, 60 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இறுதிவரை எழுதிக்கொண்டேயிருந்தவர். அதனால் அவருக்கு சொல்ல நிறைய கதைகள் இருக்கும்தானே! அவருடைய பல கதைகளில் அவர் ஒரு கதாபாத்திரமாக-பெரும்பாலும் கதைசொல்லியாக-  இருப்பதை உறுதியாக சொல்லலாம். நாமே சில கதைகளின் தொடர்ச்சியாக அமைந்த மற்ற கதைகளையும், கதாபாத்திரங்களையும் காணலாம். இது எனக்கு வேறு ஒரு கோணத்தில் அமியை பெருமையாக எண்ண வைத்தது.அமி உலக இலக்கியம் நன்கறிந்தவர்.ஆங்கிலத்திலேயே நேரடியாகவும் வாசித்தவர்,எழுதியவர். அவற்றை தமிழில் போலி செய்யவில்லை என்ற எண்ணத்தை, சுயசரிதத் தன்மை கொண்ட கதைகள் உணர்த்தியது.(விதிவிலக்கும் இருக்கிறது).

        நான் முதலில் வாசித்த பல கதைகளில் சுயசரிதம் போல் இவரே நேரடியாக இருப்பதைக் கண்டு, இவரால் வேறொரு கதாபாத்திரத்திற்குள் கூடுவிட்டு கூடு தாவி எழுதும் வகையான கற்பனை வளம் இல்லாதவரோ என்று யோசித்தேன்.பின்னர் வாசித்த கதைகள் என் ஐயத்தை நீக்கியது.
            உலக இலக்கியம் அறிந்தவர் என்பதாலோ என்னவோ, கதையின் (கடைசி வரிகளில், எதிர்பார்க்க முடியாத)  ’இறுதி திருப்பம்’ என்கிற சிறுகதையின் ஒரு இலக்கணத்தை அறிந்தவராகவும், தன்னுடைய கதைகளில் மிகச் சிறப்பாக அதைக் கையாண்டிருப்பதையும் காணலாம்.

        அசோகமித்திரனின் கதைகளில் காணப்படும் கதைசொல்லியின்/எழுதுபவரின் குரல், அடங்கிய குரல். அவரது உருவத்தை மனக்கண் முன் கொண்டுவந்து நிறுத்தும்  தணிந்த குரல். வேதனைகளை எடுத்துச் சொல்லும் குரல், உற்சாகமாக கூக்குரலிடுமா?  அதேவேளையில், அடங்கிய, சாதுவான குரலில் சொல்லப்படும் நையாண்டிகளுக்கு வீரியம் அதிகம். அது அமியின் கதைகளில் பரவலாக உண்டு. புதுமைப் பித்தனின் கதைகளின் மையமாக இருப்பது, ’நம்பிக்கை வறட்சி’ என்று அவரே சொல்லியிருக்கிறார். அமியின் கதைகளிலும் இதைப் பார்க்கலாம். ஆனால்,புதுமைப்பித்தனின் குரல் ஓசை மிகுந்தது,இடக்கானது, துணிச்சலானது. அமியின்  குரலோ வம்பு வேண்டாம் என்ற தொனி கொண்டது.
அமியின் பாணி என்று பொதுவாக இப்படிச் சொல்லலாம்.ஒரு சிறுவன் பெரியவர்கள் முன் தான் கண்ட சம்பவங்களை விளக்குவானேயானால், அப்போது பெரியவர்கள் இன்னும் அதிகமாக புரிந்துகொள்ளக் கூடுமல்லவா! அதுவொரு சிறிய சவால்தானே.அமியும் அதற்கு நிகரான-அப்படியான அல்ல- விலகலை கடைபிடித்து சவாலை வாசகர்களுக்கு கொடுக்கிறார்.ஆசிரியர் கூற்றாக அல்லாமல், காட்சிப் படுத்துதல் தன்மையில் அமைந்து, வாசக இடைவெளியோடு கூடியவை.
அமியின் மொழி, பொதுவாக எழுத்துத் தமிழ். பேச்சு வழக்கு, வட்டார வழக்கு என்பது இடம்பெற்றாலும் கூட எழுத்து நடையிலான நல்ல தமிழே அவருடைய மொழி. உரையாடல்களில்கூட எழுத்து நடைத் தமிழ்தான். அதனால்தான், கதைகள் எழுதப்பட்டு பல ஆண்டுகள் கழித்துப் படிக்கும்போதும் மொழியில்  அன்னியத்தன்மை இல்லை. அசோகமித்ரனின் சமகாலத்தில் எழுதப்பட்ட வேறுசில எழுத்தாளர்களின் கதைகளின் பழைய மொழி நடை, சமஸ்கிருதம் கலப்பு போன்றவை இல்லாததால் புதிது போலவே இருக்கிறது இன்று வரை அவருடைய மொழி. ஆனால், வலிந்து திணித்த மொழி வேட்கையாகவோ,  செயற்கையாகவோ, உறுத்தாமல் வாசிப்பவர்க்கு இயல்பாகவே இருக்கிறது.
       அசோகமித்திரனின் களம் என்பது பெரும்பாலும் நடுத்தர வர்க்கம்தான்.அவர்களின் ‘ஏழ்மை’தான். வீணை கற்றுக் கொள்ள முடியாதவரின் ஏக்கம் போன்றவைகள். ஆனால், அதனினும் கீழான, பசிக்கொடுமையை அனுபவிக்கும்,’சோற்றுக்குச் செத்த’ மனிதர்களின் கதைகளையும் எழுதியேயிருக்கிறார்.

அமியின் கதைகளை பொதுவாக 4  வகைகளாக பிரிக்கலாம். 1.செகந்தராபாத் கதைகள் 2. சென்னை கதைகள் 3. திரைப் பின்னணி கொண்டவை 4.இதர கதைகள். செகந்தராபாத் கதைகள் என்றே ஒரு தொகுப்பு இருப்பதை பார்த்தேன்.
       அ.மியை கணங்களின் கலைஞன் என்று ஜெயமோகன் ஏற்கனவே  சொன்னதை மனதில்  கொண்டு அமியின் நிறைய கதைகளை அணுகலாம்.உளவியல் தன்மை கொண்ட ஒரேயொரு கணத்தை மட்டுமே மையமாக்கி , நகர்ந்து செல்லும் கதைகள் ஏராளம்.பொதுவாகவே, அமி என்றில்லாமல் சிறுகதைகளின் மையமே எப்போதும் இதுபோன்றதொரு தருணத்தைத்தான் வெளிப்படுத்துகின்றன. சட்டென்று நினைவிலெழும் மற்ற எழுத்தாளர்களின் சில சிறுகதைகளை நினைவுகூர்ந்தால் உணரலாம்.ஆனால், அமி நமக்கு அவ்வளவாக முக்கியம் என்று படாத,சாதாரணமான  தருணங்களை கூட  நிறைய பக்கங்களில் தொடர்பில்லாமல் நீட்டித்து கவனப்படுத்துகிறார். அதைப் படிக்கும்போது  அயர்ச்சி ஏற்படுகிறது.
              எடுத்துக்காட்டாக,’நூலகத்துக்குப் போகும் வழியில் கிரிக்கெட் மேட்சை வேடிக்கை’ பார்ப்பவருக்கு, ஹாட்ரிக் பந்து வீசவிருக்கும் பையனின் மேல் ஒரு வெறுப்புத் தோன்றி அவன் முயற்சி தோல்வியடைய வேண்டும் என்ற எண்ணம் ஏற்படுகிறது.பந்து வீசுபவன் துள்ளி ஓடும் விதமோ, தோற்றமோ அவன் மீது வெறுப்பை உண்டாக்கிவிட்டிருக்கிறது. இதைப் புரிந்துகொண்ட அடுத்த வினாடியே, தன் மனதை மாற்றிக்கொண்டு, பந்து வீசுபவன் வெல்ல வேண்டும் என கதைசொல்லி நினைக்கிறார்.இதுவொரு சின்ன விசயம் என்று தோன்றலாம்.அல்லது இதைச் சொல்ல இவ்வளவு நீளமான விவரிப்பு தேவையற்றது என்றும் தோன்றி, சலிப்பு ஏற்படுகிறது.
           காட்சி என்ற கதை, 13 பக்கங்கள் நீளமான விவரிப்பு கொண்டது.ஆனால், அந்தக் கதை ஒரே பக்கத்தில் சொல்லிவிடக்கூடியது.அப்படியெனில், அதில் சொல்லப்படும் விவரிப்புகள் கதைக்கு துணை சேர்க்காமல், தேவையற்ற நீளம் கொண்டது.

            நவீனக் கவிதைகள் பெரும்பாலும் குட்டிக் கதைகளாகவே, நுண் சித்தரிப்புகளாகவே இருக்கின்றன.அமி செய்யும் கணங்களை கவனப்படுத்துவது,கண்டடைவது ஆகியவற்றை கவிதைகளே அளவில் சிறியதாகவும், போதுமான  நுட்பத்துடனும் செய்துவிடுகின்றன.அந்த வகையில், அமி கவிதைகளாகச் சொல்லியிருக்கலாம். அவருடைய வடிவம் அதுவில்லையென்றால், அளவில் சிறிய கதைகளாக, கச்சிதமாக சொல்லியிருக்கலாம்.
             மேலும், அவர் கதைக்குள் மனவோட்டங்களை எழுதித் தள்ளுகிறார்.காலத்தையும், கதையையும் சிவப்புக் கொடி காட்டி, உறைந்து நிற்கச் செய்துவிட்டு மனவோட்டங்களை கிளைகிளையாக பரவி விரிந்துகொண்டே போகும்படி எழுதுகிறார். ’’ஒருவேளை’’ ....என்று துவங்கி ’அப்படியிருக்குமோ, இப்படியிருக்குமோ, அவனாகயிருக்குமோ அல்லது இவனாகயிருக்குமோ’ என்பது போன்று போய்க்கொண்டேயிருக்கும். பிறகு, கதையை உறைந்த நிலையிலிருந்து மீட்டு, நகர்த்திக் கொண்டு போகிறார்.சுந்தரராமசாமி அவருடைய ஒரு உரையில் சொந்தமான ஒரு  உதாரணத்தோடு அமியின் இத் தன்மையை குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

            இந்த மனவோட்ட எழுத்து சில கதைகளில் பொருந்தி வருகிறது.சிலவற்றில் தேவையற்ற நீளமாக அமைந்து சலிப்பு ஏற்படுத்துகிறது.சிலவற்றில் கதையையே சிதைக்கும் வகையில் எனக்கு எரிச்சலையே ஏற்படுத்திவிட்டது என்பதையும் சொல்ல வேண்டியதாகிறது.
அவருடைய ஆகச் சிறந்த கதைகளில் ஒன்றான காத்திருத்தல் என்கிற கதையில், இந்த மனவோட்டம் இயல்பானதாக, கதையோடும், காலத்தோடும் நிகழ்காலமாக நகருவதோடு, தத்ரூபமாகவும் இருக்கிறது.
தமிழில், நோபல் பரிசு வாங்கத் தகுந்தவர் அசோக மித்திரன் என்ற ஜெயமோகனின் கருத்து என்னுடைய எதிர்பார்ப்பை கூட்டியிருக்கலாம்.ஆனால், படிக்கும்போது நிறைய சாதாரணமான கதைகளை( பல எழுத்தாளர்களுக்கும் நேர்வதுதான்)  படித்தபோது ஒருவித ஏமாற்றம் அடைந்திருப்பேன்.மேலும், அமியின் எழுத்துக்கள் ஏமாற்றும் எளிமை கொண்டவை என்று எற்கனவே சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

           ஆனாலும், மீண்டும் ஜெயமோகன் சொன்னதுதான். ‘அமி 50 கதைகளுக்கு குறையாமல் நல்ல சிறுகதைகளை எழுதியிருக்கிறார்.ஒரு தனி நபருக்கு இந்த எண்ணிக்கை என்பது சாதனைதான் ‘ என்கிறார். அப்படித்தான் எடுத்துக் கொள்ளவேண்டும்.

               எனக்குப் பிடித்த கதைகளில் சிலவற்றை மட்டும் பட்டியலிடுகிறேன். காத்திருத்தல், பார்வை, உத்தரராமாயணம், கோலம், ராஜாவுக்கு ஆபத்து, ஐநூறு கோப்பைத் தட்டுகள், திருப்பம், புலிக்கலைஞன், சுந்தர், நடனத்துக்குப் பின், வழி, விடிவதற்குள், அப்பா மகள் மகன், அப்பாவிடம் என்ன சொல்வது?, முறைப்பெண் & பாக்கி (இந்தக் கடைசி 2  கதைகளும் எப்போதும் ஒரு சிரிப்போடுதான் நினைவுகூர முடிகிறது. அதிலும், பாக்கி கதை, வயது வந்தவர்களுக்கு மட்டும் ரகம் என்பதால் அந்தச் சிரிப்பு வேறு தினுசு)

Monday, August 12, 2019

’தொடு’ திரை



காட்சி# 1


சூர்யா தன் அறையில்
துணையில்லாத ஒற்றை காதல் பறவை
வளர்க்கிறான்.
தொடுதிரையில்
காதற்கிளிகளை உயிர்ப்பித்து
கீச்சு கீச்சென பேசி 
சிறகடிக்கச் செய்கின்றான்

அப்போதெல்லாம் அந்த
தனித்த காதல்கிளி
அவன் தோளிலிருந்து பறந்து
தொடுதிரை மீதமர்ந்து
கீச்சு கீச்சென்று ஏதேதோ பேசி
அலகுகளால் கொஞ்சிக் கொஞ்சி
முத்தமிட்டுகொண்டேயிருக்கிறது  

காட்சி # 2 

ஓடும் பேருந்தின்
சன்னலோர இருக்கையில்
அமர்ந்திருந்தான் அவன்

பார்த்தவுடனே யார்க்கும்
புரிந்தது
அவன் பித்தன்

தன் கைபேசியின்
தொடுதிரையில் ஒளிர்ந்த
பச்சைப் புடைவைக்காரியை
ஓயாது
முத்தமிட்டுக்கொண்டேயிருந்தான்
தொடுதிரையை அணைய
விடவேயில்லை

திரையில் விரல்களிட்டு
இழுத்தான்
அவள் விர்ரென்று அருகில்
மிக அருகில் வந்துவிட்டாள்
அவர்களுக்குள் இப்போது
தொலைவேயில்லை
அவள் கிடைத்துவிட்டாள்
அவளன்றி எதுவுமே எதுவுமே
அவனைச் சுற்றி
நடந்துகொண்டிருக்கவில்லை.


இதுதான் கடைசி முத்தம்
இதுதான் கடைசி முத்தம்
இன்னும் ஒரு...
இன்னும் ஒரு...

Tuesday, July 5, 2016

வேள்வித்தீ-பிறன் இல் விழையாமை

எளிதென இல்லிறப்பான் எய்துமெஞ் ஞான்றும்
விளியாது நிற்கும் பழி
1

சற்று முன்னர்தான் ஒரு தகவல் படித்து முடித்தேன். ஆப்ரிக்க  நாடுகளின் கலாச்சாரத்தை பற்றிய பதிவு அது. அங்கு கற்பு போன்றதொரு விழுமியத்திற்கு ஒரு பெரிய முக்கியத்துவம் ஏதும் இல்லை என்பதான சாரம் கொண்டது.மேலும் சில வெளி நாடுகளுக்கும் இது பொருந்தலாம். பசி, தாகம், காமம் போன்ற அடிப்படை உணர்வுகளாலும், உடலமைப்பாலும் மனிதர்கள் உலகம் முழுவதும் பொதுவானவர்களே. ஆனால், இந்தியாவில் கற்பு என்ற ஒன்று போற்றப்படுகின்றது.இது மனிதர்கள் செய்துகொண்ட ஒரு சமூக ஏற்பாடு. மாறாக, ஆப்ரிக்காவில் இருக்கக்கூடிய ஒரு கௌசலைக்கும், அவள் குழந்தைக்கும் இப்படியொரு பரிதாப நிலை ஏற்பட்டிருக்காது என்று  பார்க்கும்போது இந்தியாவின் கலாச்சாரம் நம்மை நாமே ஏமாற்றிக் கொள்கிறோமா, சிக்கல்களை ஏற்படுத்திக் கொள்கிறோமா என்று தோன்றுகிறது.


வேள்வித் தீ நாவலின் மையம் பிறன் இல் விழையாமைதான்.பிறன் இல் விழையாமை என்ற குறளதிகாரம் சொல்வது ஆணுக்கு மட்டும்  என்பதாகவே தோற்றம் தந்தாலும், (தன் கட்டுப்பாட்டோடு இருப்பது பேராண்மை என்று வள்ளுவர் வர்ணித்தாலும்,ன் விகுதி ,ள் விகுதி குறிப்புகள் இருந்தாலும்) இருபாலருக்கும் பொதுவாகவே சொல்லியிருக்கிறார் என்றே நான் கருதுகிறேன்.

ஒரு சராசரி தனிமனிதனின் வாழ்வில் உறவுகளும், நட்பும், அரசியல் சமூகமும் தவிர்க்க இயலாதைவையாகவும்,எப்படியெப்படியெல்லாம் தாக்கங்களை ஏற்படுத்துகின்றன என்ற ஒரு பார்வையையும் நாவல் அளிக்கிறது.இவைகளோடு சேர்ந்து தமிழகத்தில் சௌராஷ்டிரர்கள் பற்றிய ஆவணப் பதிவாகவும் நாவல் விளங்குகிறது.

கௌசலையின் தற்கொலையோடு நாவல் நின்றிருக்கலாம் என்று தோன்றியது. அதன்பிறகும் கண்ணனும், ஹேமாவும் சேர்ந்து வாழ்வதாக   நீட்டித்திருப்பது தேவைதானா, யதார்த்தம் என்று ஏற்றுக்கொள்வதா? என்று யோசிக்கவைக்கிறது.


கள்ள உறவு தெரிந்ததும், கௌசலை ஒரு புதிய பெண்ணாக , ராட்சசியாக மாறுவது கண்ணனுக்கும், ஹேமாவுக்குமே நம்ப முடியாத ஆச்சரியத்தை அளிக்கிறது. அப்போது அவள் பேசும் குத்தல் பேச்சுக்களும், கண்ணனின் நிலையும் சொல்லப்பட்ட பகுதி நாவலில் சிறப்பாக அமைந்திருக்கிறது.

2.
எம்வி வெங்கட்ராம் அவர்கள் எழுத்தில் நான் படிக்கும் முதல் படைப்பே வேள்வித்தீதான்.

நாவல் வாசித்துக்கொண்டிருந்தபோதும், வாசித்துமுடித்த பின்னும்கூட நாவலின் தலைப்பு குறிப்பு யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். ஏனெனில், நேரடியாக எங்கும் எம் வி வி விளக்கிவிடவில்லை. சுந்தரராமசாமியிடம் ஒரு ஆய்வு மாணவி வேள்வித் தீ பற்றி எடுத்த நேர்காணல் ஒன்றும் புத்தகத்தில் இடம்பெற்றுள்ளது.

மாண்வி: ‘வேள்வித்தீ என்ற தலைப்பை பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

சுரா: மொத்த வாழ்க்கை பிரச்னைகள்,சிக்கல்கள்,மேடுபள்ளங்கள் இவற்றை பற்றிய ஒரு படிவமாக வேள்வித் தீ என்ற படிமத்தை அவர் பயன்படுத்துகிறார்.வாழ்க்கையே ஒரு வேள்விதான்.அதை வேள்வியாகக் கொள்ளாமல்,பதற்றம் அடையாமல் அந்த வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்ற நம்பிக்கையைச் சார்ந்தவர் அவர்.ஆனால் நடைமுறையில் நாம் உணர்வுபூர்வமாகவும்,ஆபாசங்களுக்கு உட்படும் கோபதாபங்களுக்கு உட்பட்டும் அந்த வாழ்க்கையை எதிர்கொள்வதால் பல்வேறுபட்ட சிக்கல்களை உருவாக்கிக் கொள்கிறோம்.அந்த அளவில் அது ஒரு தீ போன்றதுதான்.மனிதனை வந்து பொசுக்கக்கூடிய ஒரு அம்சமும் அதில் இருக்கிறது என்ற கருத்துக்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஒரு நல்ல படிமத்தை,அவருடைய பார்வை சார்ந்த ஒரு படிமத்தை, பயன்படுத்தியிருக்கிறார்

இந்த விளக்கம் எனக்கு ஒரு பிடி கிடைத்தாற்போன்றுதான் இருந்தது. ஆனால், கொழுகொம்பின் நிறைவில்லை. என்னுடைய பார்வையில் கௌசலைதான் வேள்வித்தீ. கண்ணனும், ஹேமாவும் சாக்கடை. கௌசலை தீ. அதிலும் புனிதமான தீ. சாக்கடைக்கு எதிரான படிமம். சாக்கடையோடு சேர்ந்தால் அணைந்துவிடும்.

சாக்கடையோடு சாக்கடை சேர்வதாகத்தான் ஹேமா, கண்ணன் உறவை அவர் வார்த்தைகளில் எழுதுகிறார் எம்விவி.

’’ஒரு தப்புமில்லே.உனக்கும் எனக்கும் இதுதான் சரி.அப்படிச் சொல்றதும் தப்பு. நமக்கு இதுதான் வழி. சாக்கடையும் நாத்தமும்தான் நமக்குப் பிடிக்கும்.கௌசலைக்குச் சாக்கடை சாக்கடைதான். நாத்தம்  நாத்தாம்தான்.அவளுக்கு அசிங்கத்தைச் சகிக்க முடியல்லே.போயிட்டா’’ என்று ஹேமாவிடம் கண்ணன் சொல்கிறான்.

கௌசலையை தாண்டி ஹேமாவைத் தொட்டதால் கண்ண்ன் சாக்கடை. அதுமட்டுமல்ல கௌசலை தொட்ட ஒரு ஆணான கண்ணன்தான் ஹேமாவுக்கு. கற்பிழந்தவன். வேறுசிலர் தொட்ட ஹேமாதான் கண்ணனுக்கு.ஹேமாவுக்கு வேறுசில தொடர்புகள் முன்பாகவே இருந்ததாக குறிப்புகள் இடம்பெறுகிறது. கண்ணனும் ஹேமாவும் சேரும்போதுகூட இருவரும் கற்றவர்கள்என்கிறார்.

கௌசலை நெருப்பு. நெருப்பாகவே சாக்கடையும், நாத்தமும் தொடவிடாமலேயே தன்னை அழித்துக்கொண்ட புனித நெருப்பு.
இந்தியக் கலாச்சாரத்தின் பெருமைமிகு மாதிரி அவள். சமூகத்திற்கு ஒரு பாடமாக, எச்சரிக்கையாக  அற உலகம் வலியுறுத்துகிற ஒரு கதாபாத்திரம்.
வேள்வித் தீ ( நாவல்)
எம்.வி.வெங்கட்ராம்
காலச்சுவடு பதிப்பகம் (4ஆம் பதிப்பு)
ரூ.150

Thursday, June 18, 2015

பிரிக்கப்படாத புத்தகம்



என்னுடைய மதிப்பிற்குரிய முன்னாள் தொழிற்சங்க தலைவர் ஒருவருடைய புதுமனை புகுவிழா இன்று. மிக நெருங்கிய வட்டத்தில் உள்ளவர்களை மட்டுமே அழைத்திருந்தார். ஒரு உண்மையான கம்யூனிஸ்ட் தலைவர் எப்படியிருப்பார் என்று அருகிலிருந்து பார்க்கும் வாய்ப்பை எனக்களித்தவர். அவர் முன்னாள் ஆகிப்போனதன் பாதிப்புகளை கண்கூடாக கண்டுகொண்டிருக்கிறோம்.

சம்பிரதாயமான மொய் அன்பளிப்புகளை அவர் ஏற்கமாட்டார் என்று ஊகித்திருந்த்துபோலவேதான், நேரிலும் நடந்தது. புத்தகங்களை அன்பளிப்பாக தருவதை கம்யூனிஸ்டுகள் ஒரு வழக்கமாகவே வைத்திருந்த்தை பார்த்திருக்கிறேன். எங்கள் தலைவரும் நல்ல வாசகர்தான்.(கம்யூனிஸ்ட் தலைவர் என்று சொல்லிவிட்ட பிறகு இப்படி ஒரு விவரம் கொடுக்கப்படவேண்டியதில்லைதான்) பொறுப்புகள் வெகுவாக குறைந்த பணி ஓய்வு நேரத்தில் அவருக்கும் படிக்கும் வாய்ப்புகள் உள்ளது .எனவே, நானும் ஒரு புத்தகத்தை அன்பளிப்பாக அளிக்க முடிவு செய்தேன்.அவர் எதிர்பார்க்கமாட்டார் என்றபோதிலும்.

இங்கேதான் ஊசலாட்டம் துவங்கியது.எந்த புத்தகத்தை பரிசளிப்பது? என்னிடம் சில புத்தகங்கள் 2 பிரதிகள் உள்ளன. நவீன கவிதைகள் தொகுப்பை கொடுத்து நான் அவரை தண்டிக்க விரும்பவில்லை. விதி விலக்குகளை கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளவேண்டாம். படித்துமுடித்த புத்தகங்களை, பார்க்கும்போதே பழையதாக தெரியும் புத்தகங்களை கொடுப்பதும் சரியாக இருக்காது என்று எண்ணினேன். கண்ணாடி உறை பிரிக்கப்படாத சில புத்தகங்கள் இருந்தன.அவை அனைத்துமே ஒரு பிரதி மட்டுமே என்னிடம் உண்டு. இன்னும் என் தனிப்பட்ட நூலகத்தில் நான் படிக்காத பல புத்தகங்கள் பழசாகிக்கொண்டு எனக்கு ஒரு குற்ற உணர்வை அளித்தபடி, என்னை முறைத்துக்கொண்டிருக்கின்றன. பொலிவாக இருக்கட்டுமே என்று சில புத்தகங்களுக்கு கண்ணாடி உறைகளை பிரிக்காமலேயே வைத்திருக்கிறேன்.. அதில் ஒரு புத்தகம் சில ஆண்டுகளாகவே இருக்கிறது.அவற்றிலிருந்து ஒன்றைத் தருவதுதான் தனிப்பட்ட, முழுமையான அன்பளிப்பாக இருக்கும்.

ஆனால், எதை எடுத்துப்பார்த்தாலும் மனம் வரவில்லை. அன்பளிப்பாக பணம் கொடுப்பதாயிருந்தால் புத்திக்கு எதுவுமே தோன்றியிருக்காது.சரி, அன்பளிப்பாக தரவிருக்கும் புத்தகத்தை,அப்படி பணம் கொடுத்ததாக நினைத்து மீண்டும் வாங்கிக்கொள்வது சரியான ஏற்பாடாக இருக்கும். ஏற்கனவே, வாசிக்காத புத்தகங்கள் சேர்ந்துகொண்டே போகும் சூழலில், உண்மையில் இப்போது புத்தகங்கள் வாங்குவதை குறைத்துவிட்டேன் என்பதுதான் கசப்பான உண்மை.

அண்மையில் எனக்கு அன்பளிப்பாக வந்த ஒரு அயல் நாட்டு மொழி சிறுகதைகளின் தமிழாக்க புத்தகம் ஒன்றை கொடுத்துவிட முடிவுசெய்தேன். உலகின் ஏதோ ஒரு மூலையில் அமைந்த ஒரு நாட்டின், இதுவரை கேள்விப்படாத ஒரு மொழி பேசும் இனக்குழுவின் போராட்டங்களை,மீட்சியை சித்தரிக்கும் கதைகள் என்பது அதன் பின்னட்டை வாசகங்களிலிருந்து தெரிந்த்து.எனக்கு இப்படியொரு அன்பளிப்பே வரவில்லை என்று நான் நினைத்து சமரசம் ஆகிவிடவேண்டும். மேலும், என் வாசிப்பில் அந்த புத்தகம் இடம்பெற என்னுடைய தேர்வில் இன்னும் சில ஆண்டுகள் கூட ஆகலாம். எடுத்துக்கொண்டு போய் கொடுத்துவிட்டேன். எதுவும் சொல்லாமல் வாங்கிக் கொண்டார். நானறிந்தவரையில் அதுவரை அங்கு வந்திருந்த ஒரே அன்பளிப்பு இந்த புத்தகம்தான்.  நிகழ்வுக்கு வந்திருந்த இன்னொரு கம்யூனிஸ்ட் தலைவர் வேறு, அந்தப் புத்தகத்தை எடுத்துப்பார்த்து, அட! நல்ல புத்தகமாக இருக்கிறதே! என்று சொல்லி வயலின் வாசித்தார்.

திரும்பி வரும் வழியில் அந்தப் புத்தகம் பற்றிய ஏக்கமாகவே இருந்தது. அதனுடைய தலைப்பு இப்போது தீவிரமாக என் புத்தியில் ரீங்கரிக்கிறது. தலைப்பின் பின்னணியில் அமைந்திருக்க வாய்ப்புள்ள அந்தக் கதையையும், களத்தையும் மனம் கற்பனை செய்து ஏங்கியது. திரும்பிவராத பணத்தைவிட, திரும்பிவராத புத்தகங்களை நினைத்துக்கொண்டால்தான் மனம் துயரமடைகிறது.வீட்டில் விலைமதிப்புள்ள எத்தனையோ  பொருட்களை சரியாக பராமரிக்காமல் வீணடிப்பவனான நான் , இந்த புத்தகங்களை மட்டும் அடிக்கடி எடுத்து துடைத்து, வந்து சேரும் பாலிதீன் கவர்களில் அவற்றை பொதிந்துவைத்து, வீடு முழுக்க நிறைத்துவைத்து, வீட்டிலுள்ளவர்களிடம் வாங்கிக் கட்டிகொள்கிறேன்.

100 ரூபாய் பெறுமானமுள்ள ஒரு புத்தகம் ஒருபோதும் 100 ரூபாய்க்கு இணையானதல்ல.


Friday, February 27, 2015

சிறுவூடல் திருவிழா


மாநகரப் பேருந்து நிலையம் என்பதால்
பழக்கூடைக்காரியும்
அவள்மீது பட்டுக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தவனும்
’டிப்டாப்’பாகவே இருந்தார்கள்
பழக்கூடைக்காரி கையில்
கிண்ணத்திலிருந்து உருட்டி எடுத்த
சோற்றுக்கவளத்தை நீட்டிக்கொண்டிருந்தாள்
அவன் வாய் மென்றுகொண்டும்
வலது கை கவளம் ஏந்திக்கொண்டும்
இடது கை போதும் எனச் சைகைக்
காட்டிக்கொண்டும் இருந்தன
பார்வையாலாயே கடிந்துகொண்ட
பழக்கூடைக்காரி
கொஞ்சூண்டு உருண்டையை
கிண்ணத்தில் சிந்தினாள்
அவன் மீண்டும் ’போதும்’ என
மீண்டும் கொஞ்சம் கிண்ணம் திரும்பியது
அவன் கண்களால் கெஞ்சிக்கொண்டிருந்தான்
அவள் பார்வையாலேயே மிரட்டிக்கொண்டிருந்தாள்
நான் நகர்ந்துவிட்டேன்
எனக்கு நிறைந்துவிட்டது
- நன்றி : ஆனந்தவிகடன்(4.3.15)

Wednesday, October 8, 2014

மெய் சிலிர்ப்பது சொற்ப நேரமே


எனது குழந்தைப் பருவம்
ஓடுதளத்தில்
மிகவிரைவாக ஓடிக்கொண்டிருப்பது
எனது கல்விச்சாலையின்
ஒவ்வொரு வகுப்புகளையும்
அது விரைவாக கடந்து செல்வதிலிருந்தே தெரிகிறது
சன்னலில் மாறும் காட்சிகளும்
அதன் ஓசையும்
புல்லரிக்கவைக்கிறது
இடுப்புப் பட்டை என்னை
இறுக்கிப்பிடித்திருக்கிறது

இப்போது என் இளமைப்பருவம்
விண்ணேறத் துவங்குகிறது
சக்கரத்தில் வழுக்கிச் சென்ற அதற்கு
இப்போது இறக்கைகள் முளைத்துவிட்டன
அது வானில் ஒருபக்கமாய் சாய்ந்து
அரைவட்டம் அடித்துத் திரும்புவது
திகிலும், குதூகலமுமாய் இருக்கிறது
என் ஊரின் மலையுச்சிக்கும் மேலான உயரத்தை
முதன்முதலாய் தாண்டுகிறேன்
மண்ணில் காணும் யாவையும்
நிமிடங்களில் சிறுத்துக்கொண்டேபோக
மேகங்களுக்கிடையில்  தடதடத்து ஊடுருவுகிறது

இப்போது எனது மத்திய பருவம்
தட்டையாக  நத்தையைப்போல் ஊர்ந்துகொண்டிருக்கிறது
பறந்துகொண்டிருப்பதே தெரியாமல்
எல்லா கணங்களும் ஒன்றுபோலவே இருக்கின்றன
என் சன்னல் திரை
அலைவரிசை துண்டிக்கப்பட்ட தொலைக்காட்சித்திரையாகிவிட்டது
கைக்கடிகாரம் மட்டும் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது
இடுப்புப் பட்டையிலிருந்து விடுபட்டுவிட்டேன்
சக்கரை வியாதிக்காரனான நான்
மூத்திரம் பெய்ய எழுகிறேன்

இப்போது எனது முதுமைப்பருவம்
தரையிறங்கிக் கொண்டிருக்கிறது
தலைகீழாக

Friday, July 4, 2014

பொம்மைவானத்தில் ஒரு குருவிகள்




விழித்திருக்கும் வேளையின் மொழி
அறிவதில்லை கனவின் வாக்கியங்களை
                                -முகுந்த் நாகராஜன்
  

 பேருந்தொன்றின் கண்ணாடிகல்லடிபட்டு உடைந்து விழுந்துவிடாமல் ஆனால் விரிசல்களாக நின்றுகொண்டிருந்ததைப் பார்த்தேன். கல்பட்ட மையத்திலிருந்து விரிசல்கள் எல்லாத் திசைகளிலும்,வெவ்வேறு நீள அளவுகளில் இருந்தது. கல்லடி பட்ட கணத்திலேயே விரிசல்கள்விழுந்துவிடுவதைப்போல்ஒரு படைப்பை/கவிதையை படித்து முடித்தவுடனேயே அதை நம் மனம்நன்றாக உணர்ந்துவிடுவதுண்டு. ஆனால்அவற்றை வார்த்தைகளாக மொழிபெயர்க்கும்போது போதாமை சிறிதளவாவது இருக்கும்.  நொறுங்கிய கண்ணாடியை ஓவியமாக வரைவதுபோன்றது இது. இதன்,இன்னொரு பக்கமும் இருக்கிறது. அது ரசித்து மகிழும் லயிப்பு மன நிலையைக் கடந்து,ஆய்வுகொள்ளும் தீவிரத்தை அடையும் அவஸ்தை நிலை. அயர்ச்சியளிப்பதாகவும் இருக்கும். தேர்ந்த விமர்சகர்கள் சில வாக்கியங்களிலேயே ஒரு ஆளுமையையோஅல்லது தொகுப்பையோ எடுத்துச் சொல்லிவிடுவார்கள். இவர்கள் புகைப்படக்கருவி கொண்ட வித்தைக்காரகள்போல.அப்படியே நொடிகளில் கண்ணாடியை படம் எடுத்துவிடக்கூடியவர்கள்.

*** 

பரவசம் தரும் வினோதக் கற்பனைகளாலும்சுவைபட  மொழிதலுமான படைப்பூக்கம் நிறைந்த கவிதைகளாலானது ப.தியாகுவின் எலிக்குஞ்சுகளோடு எனக்குக் குரோதமில்லை’ எனும் முதல் தொகுப்பு.தேவதச்சன்நரன்முகுந்த் நாகராஜன் போன்றோரிடத்தில் காணப்படும் சில கவிதைகளோடு ஒப்பிட்டு நினைவு கூரத் தோன்றும் வகையில் தியாகுவின் பல கவிதைகள்,மற்றும் செயல்பாட்டுத்தன்மை அமைந்திருக்கிறது. இவர்களைப் போலச் செய்தல் என்ற அர்த்தத்தில் அல்லாமல்அதேயளவு வித்தியாசமான பார்வைகளாலும்படைப்பூக்கத்துடனும் அமைந்திருக்கிறது.

சூரியன் பார்க்கமுடியாததை கவிஞன் பார்க்கிறான் என்று சொல்லப்படுவதுண்டு. ஆனால்ஒரு கவிஞனைப்போல் இன்னொரு கவிஞன் பார்க்காமல் வேறுவேறு விதமாகப் பார்க்கிறார்கள். தியாகுவின் கவிதைகளில் தற்குறிப்பேற்றம் மிகச் சிறப்பானது. (அதாவதுஇயல்பான ஒன்றின்மீது ஆசிரியர் ஏற்றும் கற்பனையான அர்த்தம்).  இங்கே வர்ணிப்பதும் தற்குறிப்பேற்றம்தான் என்றாலும்வர்ணிப்பதை நான் இதில் சேர்க்கவில்லை. உதாரணமாகசூரிய காந்திப்பூக்கள் முகம் காட்டி நிற்கும் திசையில்,தோட்டத்தில்  நுழையும் ஒருவன்தன் வருகையைத்தான் அவை லயித்துப்பார்க்கின்றனஅதனால்தான் சூரியன் கடுப்பாக தன்னை சுட்டெரிக்கிறான் என்று அர்த்தம் ஏற்றுவது  தற்குறிப்பேற்றம். அதேசமயம்சூரியகாந்தித் தோட்டத்தைசூரியனின் அந்தப்புரம்’ என்று பெயரிடுவது’ (மிக அழகான) வர்ணனை. இப்படி இரண்டுவிதங்களிலும் தியாகு ரசிக்கவைக்கிறார்.

தியாகுவின் தற்குறிப்பேற்ற அழகால் பிரகாசிக்கும் சில கவிதைகளாக தாக்கவென’, ’மழைக்கவிதை’,போன்ற நிறைய கவிதைகளை சுட்டிக்காட்டமுடிகிறது. எடுத்துக்காட்டாக,

1.
கை கொள்ளுமளவுக்கு கற்கள்
தாக்கவென ஒரு கல்லை
மறு கையிலேந்தி
கண்சுருக்கி
குறி பார்த்து நிற்கும்
சிறுவனிடம்

ஒரேயொரு பாறை
ஓணானின் வசம்

நான்கு கால்களிலும்
பற்றித்தூக்கி
அவனை நோக்கி
எப்படி எறியப்போகிறதென்றுதான்
பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்

2.
உடல் நீத்த சிறுமீனின்
எலும்புக்கூடு
இரு உள்ளங்கைகளிடை வைத்து
மூடுகிறேன்
அஃது உடலாகிறது

போன்றவற்றைச் சொல்லலாம். (இந்தக் கவிதையில் அடுத்து வரும் வரிகள் தேவையேயில்லை என்பது என் எண்ணம்) 

சுவைபட மொழிதலுக்கு எடுத்துக்காட்டாக பின்வரும் கவிதையைச் சொல்லலாம்.

// கண்ணாடியினுள்ளிலிருந்து ஒன்று
வெளியிலிருந்து ஒன்றாக
ஒன்றையொன்று
கொத்திக்கொள்கின்றன
ஒரு குருவிகள் //

கடைசி வரியைப் படிக்கும்வரை சாதாரணமானவழக்கமான ஒன்றாக இருந்த கவிதை ஒரு குருவிகள் என்பதைப் படித்ததுமே பரவசம் வந்து ஒட்டிக்கொள்கிறது. ஒரு குருவிகள்’, ’நல்ல ரொம்பது’ போன்ற சொற்றொடர்கள் மொழியை ஏமாற்றிஇலக்கணத்தைமீறி ஆனால் மொழியின் வழியாகவே சுவை சேர்க்கின்றன. மேலும்குறைந்த பட்ச வரிகளில்பொருத்தமான சொற்களோடு வரிகளை அடுக்கும் கச்சிதமான கவிதைமொழியும்அது தரும் பரவசமும் தியாகுவின் குறிப்பிடத்தகுந்த பலம்.நேரடிக்கவிதைகள் சில உண்டு. கண்ணாடி அம்மாஇலக்கங்களால் ஆனவன்போன்று பட்டியல் நீள்கிறது.

// ஒரு கை நீரள்ளி
மேல் தெளிக்கிறாள்
துணுக்குற்றதுபோல
கொஞ்சமே அசைந்துகொடுக்கிறது
இன்னும்
உயிரிருக்கும் ஒரு மீன்
அதைத்தான்
தேர்ந்தெடுக்கவேண்டும் நாம் //

யதார்த்தமும்குரூரமும் நிறைந்த இந்தக் கவிதை தொகுப்பின் நேரடிக்கவிதைகளுக்கும்தியாகுவின் ஒட்டுமொத்த கவிதைகளுக்கும் சிறந்த ஓர் எடுத்துக்காட்டு. பொம்மை வானம் என்ற கற்பனை அலாதியானது. நினைக்க நினைக்க இனிக்கும் பிரம்மாண்டம் கொண்டது. எலிக்குஞ்சுகளோடு எனக்குக் குரோதம் இல்லை’ என்கிற தொகுப்பின் தலைப்பு நன்றாகவே இருந்தாலும் அதைவிட அழுத்தமானகவிதைகளும்சொற்றொடர்களும் தொகுப்பில் கிடைக்கின்றன. தொகுப்புக்கான தலைப்பில் இந்த பொம்மை வானத்தைதியாகு பயன்படுத்தத் தவறிவிட்டார் என்றுதான் வருத்தமாக இருக்கிறது. அதுவும் நல்லதாகப் போயிற்று. இந்தக் கட்டுரையின் தலைப்பாக அவர் சார்பாக நான் சூட்டிவிட்டேன்.

பேச்சு வழக்கில் நகர்த்திச் சென்று முடிப்பது நெருக்கமாகவும்சுவையளிப்பதாகவும் இருக்கிறது. இனி நீங்கள் அழைக்கலாம் ஹல்லோ நிர்மல்’, ’பாருங்களேன் இங்கேயே  போஸ்ட் ஆபிஸ் இருந்திருக்கிறது’, ’இதை அவனிடம் சொல்லவில்லைஎன்று முடிக்கும் கவிதைகள் போன்றவை உதாரணங்கள்.

இனிப்பை சாப்பிட்டுவிட்டு தேநீர் அருந்தும்போதுதேநீரின் இனிப்புச் சுவை உள்ளதைவிட மட்டுப்பட்டு தெரியும். அதுபோலதியாகுவின் சில கவிதைகள் வேறுசில கவிதைகளின் சுவையை கொஞ்சம் மட்டுப்படுத்திவிடுகிறது. தொகுப்பாக படிக்காமல் தனியாக படிக்கும்போது அதன் இயல்பான சுவை கூடுதலாய் தெரியும்.

தொகுப்பின் பெரும்பாலான கவிதைகளின் குறையாகஅவை அடுத்த வாசிப்பில் ருசிக்காமல் போய்விடுவதைச் சொல்லலாம். அனிச்ச மலரை முகர்ந்தாலே வாடிவிடும் என்பார்கள். அதுபோலபல கவிதைகள் மீள்வாசிப்பில் தன் பரவசத்தைபுத்துணர்ச்சியை இழந்துவிடுகின்றன. முதல் வாசிப்பில் முழு நிலவைப்போல் தண்ணொளி தரும் கவிதைகள்மறு நாளிலேயே மங்கிவிடுவதுபோல் அடுத்தடுத்த வாசிப்பில் தேய்பிறை நிலவாகிவிடுகிறது. அடங்கா இன்பம் தரும் கவிதைகளும் இருக்கத்தான்செய்கின்றன.

இன்னொரு குறை அவற்றின் முழுமையற்ற நிலை. வர்ணித்தலும்தற்குறிப்பேற்றமும் கவிதையின் ஒரு அங்கம்தானே தவிர அவை மட்டுமே முழு கவிதையாகிவிடாது. விறகுவெட்டிதேவதை கதையை மறு ஆக்கம் செய்த கவிதை, (இதே கதையை நான் மறுஆக்கம் செய்து ஒரு கவிதை எழுதியிருக்கிறேன். அதைவிடதியாகுவின் கவிதை நன்றாக இருக்கிறது) யானைபார்க்கலாம் நாம்கூண்டுப்பறவை,பைத்தியத்தின் வானம்,குமிழ்கள் அல்ல கிரகங்கள்தேன்சிட்டு போன்ற மேலும் பல கவிதைகள்தற்குறிப்பேற்றத்தோடு சேர்ந்து முழுமையானதாகவும் விளங்கும் கவிதைகளாக சொல்லலாம்..

குழந்தைமைக் கவிதைகளாலான தொகுப்புக்கள் நிறைய வெளியாகிறது. தியாகுவின் தொகுப்பும் ஆங்காங்கே குழந்தைமைக் கவிதைகள் கொண்டிருந்தாலும்குழைந்தைமைக் கவிதைகளின்  தொகுப்பு என்று குறுக்கப்படுவதை  நான் ஏற்கமாட்டேன்.
நான் அண்மையில் வாசித்தவற்றில் என்னை மிகவும் கவர்ந்த தொகுப்பு என்று சொல்வேன்.

ச.முத்துவேல்